Kabouters in het motorblok

Inmiddels net uit Jeddah vertrokken. Saoedi Arabië is een raar land. Niemand is er welkom en ze hebben een hekel aan iedereen (ook andere moslims). De nacht voordat we aankwamen, werd er een anti-alcohol controle op het schip uitgevoerd. Niet omdat we niet vertrouwd werden, maar omdat het is voorgekomen dat een leeg en vergeten bierblikje ergens, grote problemen veroorzaakte. Agenten van de Islamic Police eisten dan een paar duizend dollar boete of arrestatie van de kapitein! En dat terwijl diezelfde figuren, zodra ze in Jordanië zijn, meer drinken dan menig student op een avond aan kan. Maar het schip was droog verklaard en dus konden we aanleggen. De haven was als een zwembad zo blauw en de palmbomen stonden in het gelid. Het zag er allemaal vakantie-achtig uit, ware het niet dat hier niemand op vakantie komt. Ze kennen het fenomeen ‘toeristen-visa’ niet eens. Toch leek het er even op dat we misschien toch de stad in zouden kunnen. Ik stond in de startblokken, maar Wytske keek er niet naar uit om in burka aan wal te gaan. Uiteindelijk lukte het de kapitein toch niet en moesten we het met de haven doen terwijl we over de stad uitkeken. Ik kon geen moskeeën zien, maar ze moesten er zijn. Wel weer een groot voetbalstadion en een eiland van de koning waar ‘s werelds grootste fontein (360m hoog) op zou staan. Alleen deed deze het niet, dus was date een typisch geval van jammer.
We gingen maar film kijken en halverwege werden we door de kapitein verzocht te komen in zijn kantoor. Daar zat een zwetende ambtenaar die onze paspoorten controleerden en daarbij toch echt onze gezichten wilden zien. Hij vond klaarblijkelijk dat het lang duurde voordat we er waren, want hij vroeg: “We’re you sleeping?” “No, watching a movie.” ‘Porno?’ zag ik hem denken. ‘No’ dachten wij terug en toen was het goed. Tot ziens maar weer! ‘Dacht het niet’ dacht de man en hij zwaaide vriendelijk.
Het laden en lossen ging snel, maar we moesten ons vertrek toch wel enigszins uitstellen, want het avondgebed ging voor. De soldaat die de loopplank bij onze boot bewaakten (om te voorkomen dat er toch echt niemand van boord kwam) legde zijn machinegeweer neer, rolde een tapijtje op de kade uit en ging languit. De hele haven lag stil. De bemanning mopperde want ze wilden eten en de lunch (toen we aankwamen) was er ook al bij ingeschoten en nu konden ze ook al naar het dinner fluiten. Maar toen gingen we dan toch, ons schip manoeuvreerde zich tussen de andere boten de lichtblauwe haven uit terwijl de groene Saoedische vlag gestreken werd. Op naar de het Suez Kanaal!

Eerder die dag hadden we een safety-drill bijgewoond. Met helmen op en zwemvesten aan stonden we in de brandende zon te luisteren wat we moesten doen als we het schip zouden moeten verlaten op niet geplande wijze. We kregen de instructie hoe het wet-suit aan moest (en waren blij dat de dek-kadet de eer had om dit in de hitte aan te moeten doen) en hoe we het oranje reddingsvoertuig in moesten stappen. 36 Man konden er in, wij vonden dat het met zijn drieën al krap was). Druipend van het zweet waren we wijzer en konden we een tweede Titanic overleven. Alleen is de kans op een ijsberg hier klein, maar gezien het weer in Europa bereiden we ons op alles voor.
Ook zijn we eens in de machinekamer geweest. Hier voelden we ons net twee kabouters die gedropt waren onder de motorkap van een gloednieuwe auto. Want het was er niet alleen brandschoon, maar ook enorm groot. Alles was een paar verdiepingen hoog. Het motorblok was ongeveer zo groot als twee maal twee bussen op elkaar. Een cylinder was drie verdiepingen hoog, een klep ongeveer 6 meter lang en een bougie was net zo groot als 4 wasmachines bij elkaar. Het was er moordend heet en een oorverdovend lawaai. Overal stonden machines en liepen buizen. Een machine om van het zeewater, zoet water te maken. Machines om water voor de motor te koelen, een enorm gevaarte dat alleen maar de lucht uit de motor zuigt voordat deze aangaat en de gigantische as waaraan de schroeven zitten. Indrukwekkend was ook dat er eigenlijk niemand was. Een mannetje zat achter een mintgroen (!?) paneel en deed eigenlijk niks. ‘s Nachts is er zelfs niemand beneden. De computer doet alles. De Chief Engineer legde alles enthousiast uit terwijl ik dat dan herhaalde aan Wytske die net achter me liep en alleen de mond van de man op en neer zag gaan. Ik kwam op haar over alsof ik het allemaal snapte, hetgeen slechts af en toe het geval was.

Vannacht komen we aan in het Suezkanaal om daar aan het eind van de middag weer uit te komen en dan zijn we in Europa! Kerst vieren we op de Middellandse Zee en dat is gek. Rond de 27e komen we aan op Malta en dan volgt er een nieuw bericht. Maar nu zie ik net het mannetje (hij heet Elvis) van de voorraadkast onze biertjes en whiskey bevrijden en dat moet gevierd worden!

Tot zover, Uw Man op Zee.