Ping-Pong op Zee

Alhoewel we het niet verwacht hadden, is het mogelijk om, weliswaar via een kleine omweg, deze travel-log bij te houden terwijl we op zee zitten. Lang leve de techniek.
Echter, we kunnen niet internetten, dus berichten lezen zal moeten wachten tot we in een haven zijn waar we van de boot af kunnen.

Maar zoals altijd, eerst even terug in de tijd.
Vrijdagavond laat werden we door een mannetje van ons hotel naar de haven in Nhava Sheva gereden. Bij het hotel snapten ze niet wat we daar moesten en al helemaal niet ‘s avonds laat. We bleven de mensen maar verzekeren dat we echt niet naar de Airport moesten en toch echt wel naar een container-terminal. De chauffeur was ook zenuwachtig want afgezien van het feit dat het stikdonker was, wist hij ook de weg niet. Borden ontbraken gigantisch en dus moest hij van lokale mensen op aan die te pas (en vooral te onpas) met hun hoofd schudden terwijl ze iets zeiden dat op Ja of Nee had kunnen lijken. Na 2 uur gereden te hebben zouden we er dan toch zijn. Zenuwachtig contact met onze snor in de haven leidde er toe dat hij een mannetje stuurde die voor ons uit zou rijden. Bij de Immigratie Police moesten we wachten op een corrupte diender die was gaan eten. Eindelijk kwam de man terug en liet ons twee formulieren invullen. Een problem onstond toen we aangaven niet per vliegtuig India binnengekomen te zijn. “Over land” zeiden we “vanuit Hong Kong”. Met welk vliegtuig we dan in Hong Kong waren aangekomen. We probeerden ons verhaal uit te leggen, maar de man was onvermurwbaar (en ook een lul). “Vliegtuig?!” Bleef hij vragen. “Lahand!” bleven wij zeggen. De grenspost vanuit Nepal was hem onbekend, maar na veel wachten op een donatie op zijn salaris (die maar niet kwam) toverde hij toch een papier tevoorschijn waaruit bleek dat onze komst was aangekondigd door CMA CGM en dat we toch echt aan boord gingen stappen. Eindelijk ging de man stempelen en toen mochten we, na diverse LEGE handdrukken, gaan.

In het donker lag ons schip, de CMA CGM Coral op ons te wachten (nou ja, het lag er). Aan boord werden we snel naar de Kroatische kapitein gebracht die in uniform hemd, spijkerbroek en witte Crocs op ons zat te wachten. Het was allemaal heel gezellig en ontspannen en alhoewel de maatschappij waarbij we geboekt hadden, ons gewaarschuwd hadden dat passagiers in principe niet in de weg moeten lopen, vond iedereen het leuk dat we er waren en moesten we vooral om alles vragen wat we nodig hadden.
Om 1 uur ‘s nachts waren we in onze hut en die is erg comfortabel met uitzicht op… nou… ehm zee. Drie ramen maar liefst en dat terwijl de twee andere passagiers (die er de volgende dag af zouden gaan) het moesten doen met een raam dat de helft van de tijd uitkeek op een container.

En dus zitten we inmiddels 5 dagen aan boord en komen we donderdag aan in Oman. We vervelen ons geen moment. Er zijn drie maaltijden per dag (en zeer goed, we kunnen kiezen uit zoveel lekkere dingen, dat we al snel besloten hebben maar 1 warme maaltijd per dag te doen en niet 3!), we kunnen zoveel film kijken als we willen, we lezen boeken op onze E-Reader (die de beste aankoop voor deze reis blijkt te zijn), we wandelen buiten rond de enorme containers en snuiven de frisse zeelucht op. En we zijn hooked aan het ping-pongen. De kapitein had ons gevraagd, toen we net binnen waren, of we tafeltennissen. “Nee, niet echt,” zeiden we terwijl we dachten: Campingsport! De volgende dag toch maar even kijken en toen hadden we plots twee batjes in onze handen en nu spelen we iedere dag een uur (en worden steeds beter).

Inclusief ons zijn we met 22 personen aan boord. Niet veel voor een enorm containerschip. De officieren zijn voornamelijk Kroaten (4) en bestaan verder nog uit een Montenegrijn, een Roemeen en een Oekrainer. De bemanning zijn allemaal Filipino’s. Iedereen is ontzettend aardig en het is altijd interessant om te zien dat een aantal van de ex-Joegoslaven ‘s ochtends om 9:30 soms een klein glaasje whiskey komen halen voordat ze gaan slapen. Wytske is inmiddels al welkom en krijgt nu ook altijd whiskey aangeboden. Ze gaat er nog beter van ping-pongen. En: het is nog steeds mooi weer!

Tot zover, Uw Man op Zee.